“Üç aylar" diye adlandırılan Receb, Şaban ve Ramazan ayları mübarek aylar olarak kabul edilir. Bu ayların Müslümanlarca önemli ölçüde değer kazanmasının sebepleri arasında Hz. Peygamber (sav)'in bu aylar hakkında verdiği haberler gösterilebilir. Geniş halk kitleleri tarafından özel bir hassasiyet gösterilerek çeşitli ibadetlerle ihya edilegelen ayları ihyâ ve bu üç aydaki  "Kandil Geceleri" adı altında "kutsal veya mübarek" olarak ilan edilen geceleri kutlamak  konusunda öteden beri farklı yorumların yapıldığı herkesin malumu.

"Görülen hal odur ki, insanların çoğu kötülüklerden, emir ve yasaklardan habersiz halde yaşamaktadırlar, farkında olarak veya olmayarak, kendilerini tehlikeye atmaktadırlar. Fakat bunu kendileri için ortaya konan pek çok uyarıcıya rağmen yapmaktadırlar. Onun içindir ki, bir mümin için cehalet mazeret değildir." O halde Ebu Yusuf Mihdat B. El-Hasan Ali Ferrac'ın İslam Hukuku Açısından Cehalet adlı eserinden de esinlenerek "cehalet mazeret midir?" sorununa değinelim inşaallah.

Daha önceki çeşitli yorumlarla desteklediğimiz, en eski ve tahrifata uğramamış olan ve hristiyan inanışının kaleme alındığı eser olarak ortaya çıkan, adına Barnabas incili denilen kitap ve dahil ettiğimiz apokrifal kitaplar konusunda buradaki yazımızdan sonra…

Olayların bir şekilde hristiyan aleminde patlak vermekte iken bu konuda İslam aleminin bilgilendirme ve ifşaat çalışmalarını beklerken iki üç profesör ve araştırmacıya yine bu destek sadece birkaç araştırmacı ve duyarlı vatandaşların internet paylaşımlarından ortaya çıkmıştır. Ama hakikati er geç Allahu Teâlâ ortaya çıkaracaktır çıkarmaktadır da.

Önceki Barnabas incili ve apokrifal isimli konumuzla bağlantılı olarak Osmanlı Araştırma Vakfından tanığıdığımız Prof. Dr. Ahmet Akgündüz’ün yaptığı bir dizi araştırma ve çalışmalar bu gerçeklerin Hristiyan aleminde de bir zamanlar gündemde olduğunu fakat bunun gizlendiğini ortaya çıkarmaktadır.

1. (3260)- Hârise İbnu Vehb (radıyallahu anh) anlatıyor: "Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Sadaka verin. Kişinin eline parayı alıp sadaka olarak vermek üzere çıktığı ve fakat kendisine bağışta bulunulan kimsenin "Bunu dün getirmiş olsaydın kabul ederdim, ama şu anda ona ihtiyacım yok" diye cevap vereceği ve böylece sadakasını kabul edecek bir kimseyi bulamadan sadakası elinde olduğu halde geri döneceği zaman yakındır." [Buharî, Fiten 24, Zekât 9; Müslim, Zekât 58, (101.1); Nesâî, Zekât 64, (5,77).1]